Günümüzde en çok eleştirilen konuların başında gelen meşhur eğitim sistemimiz, yapılan yanlışların arttırılarak devam ettirilmesi ile geçerliliğini devam ettirip, deneme-yanılma tahtası olarak bugünlerde de sürdürülmektedir.

Hayatımızın neredeyse 3’ te 1’i sınavlarla ve bu sınavlardan sürekli iyi notlar alıp, kendi egomuzu tatmin etmeye çalışmakla geçmiştir, her bir gencin yaşamış olduğu gibi bu sınavlarda gerçek bilginin ölçülmediği “ezberlemekle” , “öğrenmek” arasındaki farkı hala anlayamayan bireyler olarak yetiştirildik. Bu aslında bizim değil, sistemin bir suçu olarak görülmekle birlikte toplumundaki baskının da payı çok yüksektir. Hepimizin duyduğu “komşunun oğlu ya da kızının ” kazandığı ya da başarılı olduğu alanlar ailemiz tarafından her sınav döneminde laf arasında kafamızın bir bölümüne kakılmakta ve ailemizin içten içe istemediği bölümlere gitmememiz konusunu içeren minik bir “uyarıcı” olmaktadır.

Oysaki hayatımız boyunca “biz senin arkandayız” diyen ailelerimiz, çocuklarının “güzel sanatlar, spor, konservatuar” gibi alanlara yöneldiğinde birden arkasında değil, karşımızda olmakta aslında hep bizim iyiliğimizi düşünmekte ve bizi desteklemektedir. İnsanların sadece iş imkanı var diye istemedikleri bölümleri okuyup, meslekleri yaptıkları bir ülkede alanında uzman, iyi yetişmiş bir toplum elde etmek oldukça zorken, mutlu bireyler olamayıp adeta işe zorla gidip-gelen insanları gördüğümüz zaman çok da şaşırmamak gerekir.

Baskı altında kalıp, aileleri tarafından dışlanmak istenmeyen daha 18 yaşında hayatını, insanlardan korkmayan ders kitaplarını bile anlayarak değil, ezberlemek zorunda bırakılan bu bireylerin gelecekte başarılı olması ya da hayatını mutlu bir şekilde idare ettirebilmesi oldukça zordur. İş bulmak için istenmeden okunan bölümler, ezberlenen kitaplar, hayatı sorgulayamaya zamanı bile olmayan nesiller yetiştirmek ve sonrası aileleri tarafından başarısız olarak atfetmek ancak bu bireyler için mutlu bir yaşamla değil “başarısızlıkla” sonuçlanır.

Hande SEZGİN